Επειδή μ' άρεσε το παιχνιδάκι κι έτσι βρήκα και την ευκαιρία να γράψω κάτι στο blog μου, μετά από καιρό, θα σας πω 7 πράγματα που δεν ξέρετε για μένα. Πρωτότυπο ε; Εκτός από τα "ευχαριστώ" στην μαμά μου, στον μπαμπά μου κτλ κτλ ένα ευχαριστώ στον αδερφό (όχι τον δικό μου), κοινώς the brother, που με συμπεριέλαβε στην λίστα του με την σπουδαία ονομασία "εσύ που διαβάζεις και δεν έχεις ακόμα πρόσκληση για να παίξεις να πας να γράψεις τώρα σε προσκαλώ εγώ!" . Άτιμε! Πραγματικά με συγκίνησες! Λοιπόν,
1) Στο δημοτικό ήμουν αγοροκόριτσο, έτσι όταν η μάνα μου με έγραψε σε μαθήματα αρμονίου και μου φερόταν πραγματικά σαν να είμαι μικρή πριγκίπισσα, γράφτηκα παράλληλα σε μαθήματα για μπουζούκι για να φρικάρει. Πράγμα που πέτυχα όταν ο δάσκαλός μου της είπε ότι ήμουν η μόνη κοπέλα στην σχολή που παίζει μπουζούκι, αλλά μετά από 7 χρόνια που συνήθισε στην ιδέα, τα παράτησα.
2) Λατρεύω την αδερφή μου, παρόλο που την βρίζω συνεχώς.
3) Έχω ένα μικρόοο μικρόοο κολληματάκι με τα ζώδια, σε φάση που πρώτα ρωτάω ημερομηνία και  ώρα γέννησης και μετά όνομα. Ναι, αυτό εννοοώ "μικρό"
4) Τις περισσότερες φορές που ξεκινάω να πω κάτι η κουβέντα καταλήγει κάπως έτσι: "Χτες πήγα τον σκύλο μου βόλτα το απόγευμα και συνάντησα την φίλη μου την Μαρία στον δρόμο, ξέρεις αυτήν που ο γκόμενός της είναι γαιδούρι και την παράτησε για την πρώην του, εε κι εκείνη την ώρα ο σκύλος μου, που είναι μπόξερ, σταμάτησε δίπλα σε ένα δέντρο, που πρέπει να ήταν πεύκο ή κυπαρίσσι(ποτέ δεν κατάφερα να τα ξεχωρίσω) να κάνει την ανάγκη του, κι αφήσαμε την κουβέντα στη μέση. Ψυχωτικό;
5) Μπορείς να μου κάνεις τα πάντα. Τα πάντα όμως, αλλά μην κάνεις το λάθος να με πάρεις τηλέφωνο και να με ξυπνήσεις στις 5 τα χαράματα κλαίγοντας γιατί π.χ. χώρισες ή πέθανε η γάτα σου. Ειλικρινά, ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ!
6) Τρώω τα πάντα και χωρίς να παχαίνω, εκτός από μουσακά.
7) Λατρεύω το διάβασμα, όταν βρέχει έξω κι εγώ είμαι μέσα στην κουβέρτα μου με ζεστή σοκολάτα! Παράδεισος!

Αυτά τα λίγα. Σε περίπτωση που βαρέθηκες ή διαφωνείς μ' αυτά που γράφω, σήκω φύγε. Δεν είμαι διατεθειμένη να δικαιολογήσω κάτι απ' τα παραπάνω. Ξέχασα να αναφέρω και το ότι είμαι δημοκρατικός χαρακτήρας. Τέλος πάντων, επειδή είμαι μουλάρα του κερατά, δεν προσκαλώ κανέναν συγκεκριμένο. Σ΄ όποιον άρεσε ας γράψει τα δικά του!

Over you..


A......

Μου λείπεις. Γιατί? Γιατί το κάνεις αυτό? Γιατί δεν μου μιλάς πια? Γιατί δεν γίνονται όλα όπως πριν? Γιατί είσαι τόσο αδιάφορος? Γιατί μόνο εγώ ενδιαφέρομαι πλέον? Δεν μετανιώνω για ό,τι έγινε. Ξέρω ότι ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Έμαθα όμως να αναγνωρίζω τα λάθη μου. Συγγνώμη. Για τι? Για όλα. Ίσως και για τίποτα. Για ό,τι κι αν είναι αυτό που σε έκανε να συμπεριφέρεσαι έτσι. Για ότι κι αν είναι αυτό που σε έκανε να μη λες ένα γαμημένο "γεια!". Τελικά δεν μου λείπεις εσύ. Μου λείπει αυτός που ήσουν κάποτε! Θα περιμένω, να το ξέρεις...

"Να μην σε γνώριζα ποτέ......."

Είδα πριν από λίγες ώρες στο φατσοβιβλίο (πες το και facebook) μία κατάσταση που είχε αναρτήσει μία κοπέλα και μου φάνηκε, αν όχι περίεργη, τότε τουλάχιστον άξια σχολιασμού. Θα μου πεις, οκ ρε κοπελιά, εσύ γιατί κάθεσαι στα άγρια χαράματα και βλέπεις status άλλων? Ε? Αλλά για να επιστρέψω και λίγο στο θέμα μας, χωρίς να θέλω να φανώ κατίνα, η εν λόγω κατάσταση ήταν ως εξής "Μακάρι να μην σε είχα γνωρίσει ποτέ και να μην με πλήγωνες όσο με πλήγωσες". Και αφήνω ασχολίαστο το ότι η συγκεκριμένη κοπέλα εκθέτει έτσι την προσωπική της ζωή. Θα μου πεις, πάλι, τι σε νοιάζει εσένα τι κάνει αυτή με την δική της ζωή, γι΄αυτό και το αφήνω ασχολίαστο αγαπητέ εαυτέ μου, που όλο κόντρα μου πας σήμερα. Αυτά που γράφω τώρα ίσως και να τα άφηνα σε ένα comment στην κοπέλα, αλλά δεν την ξέρω καν, οπότε το πιο πιθανό είναι να με πέρναγε για σάικο. Και σκέφτομαι λοιπόν εγώ τώρα ότι μπορεί ο τύπος να ήταν μαλάκας και να έχεις όλο το δίκιο του κόσμου, αλλά είτε τον είχες γνωρίσει είτε όχι, σίγουρα κάποια στιγμή στην ζωή σου κάποιος θα σε πλήγωνε. Απλά έτυχε να είναι αυτός. C'est la vie.Είναι προτιμότερο να ζήσεις έντονες στιγμές, ακόμα και αν αυτές τελειώσουν απότομα και άδοξα, παρά να μένεις σε μία βαρετή σχέση απλά και μόνο από συνήθεια. Είναι ωραίος ο δρόμος προς το άγνωστο. Έζησες κάποιες στιγμές που θα θυμάσαι για πάντα. Πληγώθηκες, δεν λέω, αλλά στην τελική, δεν είναι ωραίο να αγαπάς?  Όπως και να έχει, μαλάκας ή όχι ο τύπος, ό,τι και να έγινε, σου έμαθε κάποια πράγματα. Τουλάχιστον τώρα ξέρεις πώς είναι να πληγώνεσαι και ίσως να αποφύγεις να πληγώσεις κάποιον στο μέλλον. Τουλάχιστον τώρα έμαθες να αγαπάς και ίσως εκτιμήσεις αυτά που έχεις αλλά δεν τους έδωσες ποτέ σημασία. Τουλάχιστον τώρα έμαθες να ερωτεύεσαι και ίσως την επόμενη φορά, ζήσεις αυτό το συναίσθημα περισσότερο γιατί ξέρεις πως κάποτε θα τελειώσει. Τουλάχιστον τώρα έμαθες πως επιτρέπεται να πέσεις, αλλά επιβάλλεται να σηκωθείς......

Ειλικρινά, πόσο εκνευριστικό μπορεί να είναι όταν ο άλλος φταίει και στο τέλος βγαίνει και από πάνω κι εσύ μετά θες να βρίσεις τον εαυτό σου που του είπες και συγγνώμη? Μόνο εγώ το παθαίνω αυτό? 

Wtf is happening?

Δεν έχω νέα. Τίποτα το ιδιαίτερο δεν μου συμβαίνει. Είναι περασμένες 5! Δεν ξέρω γιατί ξεκίνησα να γράψω. Ίσως γιατί είχα καιρό να το κάνω, ίσως γιατί ξεσπάω στο χαρτί (στη συγκεκριμένη περίπτωση πληκτρολόγιο), δεν ξερω. Τον τελευταίο καιρό έχουν έρθει τα πάνω κάτω στην ζωή μου! Είχε περάσει κι ένα διάστημα που είχα κλειστεί στο σπίτι. Τώρα καταλαβαίνω πως χαλάστηκα άδικα για μαλακίες. Δεν έπρεπε να χαλάσω την διάθεσή μου για άτομα που δεν το άξιζαν. Γιατι ό,τι και να γίνει οι άνθρωποι που έμειναν στο παρελθόν και δεν αποτελούν πια κομμάτι σου όπως παλιά έχουν λόγο για να μην βρίσκονται στο μέλλον σου. "Προχώρα και μην κοιτάς πίσω" μια φράση που δεν περίμενα ποτέ να χρησιμοποιήσω (κι εδώ επιβεβαιώνεται το "σοφό" για κάποιους "ποτέ μην λες ποτέ" αλλά ηλίθιο κατά την γνώμη μου) και που πίστευα ότι όποιος και να την είπε ή ήταν κάφρος ή αναίσθητος.. Πώς γίνεται να ξεχάσεις άτομα, που ακόμα κι αν έχεις χάσει και την παραμικρή εκτίμηση που τους είχες, έχεις τόσες αναμνήσεις από αυτά?. Από τα άτομα που μου προκάλεσαν μόνο πονο, εγώ τουλάχιστον, ποτέ δεν κατάφερα να κρατήσω τις καλές αναμνήσεις ή να τα ξεχάσω εντελώς. Πάντα, ή σχεδόν πάντα όποτε τα θυμάμαι, ασυναίσθητα, έρχονται στο μυαλό μου οι κακές αναμνήσεις! Μόνο εγώ το παθαίνω αυτό ρε παιδιά? Κι όμως προσπάθησα να προχωρήσω παρακάτω... Για την ακρίβεια ακόμα προσπαθώ και είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρω. Ώπα, πολύ αισιόδοξη δεν έγινα ? Που πήγε η παλιά κακή Στέλλα? Τελικά προχωράμε πάντα παρακάτω, ξεχνάμε τα άτομα που μας πλήγωσαν ή κρατάμε μόνο τις καλές αναμνήσεις που έχουμε από αυτά? Δε γαμιέται? Είμαι πολύ μπερδεμένη τώρα για να αποφασίσω! Καληνύχτα....

Μr. Perfect

"Δεν φταίει το ότι δεν μιλάω, φταίει το ότι δεν μπορείς να καταλαβεις την σιωπή μου." Με πιάσαν τα καταθλιπτικά μου πάλι. Προβλέπω μεγάλη νύχτα με Αλκίνοο, Πλιάτσικα και Πυξ Λαξ. Δεν ξέρω τι φταίει, νευριάζω με όλους και με όλα. Πάντα κάποιος άλλος κάνει λαθος. Ίσως φταίει το ότι δεν είμαι ψηλή, ξανθιά, γαλανομάτα, ότι δεν έχω γκόμενο, ότι είμαι αυτή που είμαι και πως άσχετα με το τι λέω θα έκανα τα πάντα για ν' αλλάξω. Όταν είσαι ο εαυτός σου δεν αρέσεις σε κανέναν. Και γιατί αυτό; Γιατί όλες ψάχνουμε τον τέλειο άντρα. Πώς να μας δεχτεί ο τέλειος άντρας όταν εμείς οι ίδιες δεν πιστεύουμε ότι μας αξίζει κάποιος σαν αυτόν; Υπάρχουν κάποιες που θα βρουν κάποιον και θα πιστέψουν ότι είναι ο Mr. Perfect, άλλες που θα βρόυν κάποιον πιο μέτριο και θα βολευτούν μ' αυτόν προσπαθόντας πάντα να τον αλλάξουν (πράγμα που δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, μην γελιόμαστε!) κι άλλες που θα καταλήξουν όπως η κοπέλα της φώτο μέχρι να βαρεθούν την μοναξια και συμβιβαστούν με κάτι πιο πραγματικό. Είμαι εγώ και κανείς δεν μπορεί να με αλλάξει αν εγώ η ίδια δεν το θέλω. Δεν έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν -χωρίς αυτό να αποτελεί δικαιολογία για ό,τι μαλακία κάνω. Όταν κάποιος δεν σε εκτιμά δε πρόκειται να αλλάξει στάση απέναντι σου ό,τι και να κάνεις. Μένοντας σε μία σχέση του παρελθόντος απλά και μόνο επειδή έιχες εξιδανικεύσει τον άλλον στα μάτια σου ο μόνος που πληγώνεις είναι ο εαυτός σου. Προχώρα παρακάτω, κι αν ο επόμενος δεν έχει τα γαλαζοπράσινα μάτια του πρώην σου, δεν χάλασε κι ο κόσμος. Γρήγορα θα συνειδητοποιήσεις πως ποτέ δεν σου άρεσαν τα μάτια του αλλά τα είχες συνηθίσει. Συμπέρασμα: ο Κύριος Τέλειος, ο Άη-Βασίλης και τα γλυκά χωρίς θερμίδες είναι κάτι που όλες θα ευχόμασταν να υπήρχε και βαθιά μέσα μας το ελπίζουμε αλλά μάλλον κοροιδεύουμε τον εαυτό μας!

with or without him?

Κάποτε ένας φίλος μου είπε πως ό,τι και να γίνει, για οποιοδήποτε λόγο φύγει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο από την ζωή μας, αν μας αγαπάει πραγματικά θα ξαναγυρίσει....Μαλακίες! Αν αυτό το πρόσωπο μας αγαπούσε πραγματικά δεν θα έφευγε από τη ζωή μας έτσι, τόσο απλά.. Όταν ο άλλος σ' αγαπάει ούτε φεύγει από την ζωή σου. Βέβαια τότε πίστευα πως είχε δίκιο.Το ίδιο έκανε και ο πρώην μου. Έμπαινε κι έβγαινε από την ζωή μου όποτε ήθελε αυτός κι εγώ η ηλίθια πίστευα ότι όποτε γύρναγε το έκανε επειδή κατά βάθος μ' αγαπούσε. Το λάθος μου ήταν ότι πάντα τον δεχόμουν πίσω. Χωρίς να με νοιάζει ότι μετά από λίγες βδομάδες θα με ξαναχώριζε. Πάλι θα έπρεπε να πιστέψω ότι εγώ έφταιγα. Να περάσω το βράδυ με ένα κιλό παγωτό και την παρέα της Εύης από το skype -η οποία δεν ήταν και τόσο ευχάριστη παρέα βλέποντας την με μαύρους κύκλους στις 4 το πρωί και το ύφος "στα 'λεγα εγώ ή δεν στα 'λεγα;". Και το πιο εκνευριστικό απ' όλα είναι ότι όντως "μου τα 'λεγε". Και άντε τώρα εσύ να βάλεις τον εγωισμό σου στην άκρη και να της πεις ότι έχει δίκιο. Πώς να της πεις ότι έχει δίκιο όμως, ενώ ξέρεις ότι ακόμα και τώρα να χτυπούσε το τηλέφωνο αν ήταν αυτός και σου έλεγε ότι θέλει να σε δει, εσύ θα παράταγες και το παγωτό και την Εύη και θα τσακιζόσουν να πας; Κάθε φορά που με παράταγε πίστευα ότι εγώ φταίω και είχα δίκιο! Εγώ έφταιγα που τον άφηνα να μπαίνει όποτε θέλει στη ζωή μου και να τα κάνει όλα σκατά! Φτου και πάλι απ' την αρχή τώρα.....Αυτό δεν ήταν σχέση πλέον, είχε καταντήσει δρομολόγιο λεωφορείου. Όποτε ήθελε ένα "break" όπως έλεγε κι ο ίδιος πάταγε το stop κι εγώ ήμουν υποχρεωμένη να τον δεχτώ σε όποια στιγμή της ζωής μου (ή του δρομολογίου) ήθελε. Ένιωθα πως δεν μπορούσα να σταματήσω αυτήν την σχέση γιατί στο κάτω κάτω που θα βρω άλλη καλύτερη; Επιτέλους όμως μετά από καιρό τα ξενύχτια της Εύης και τα λόγια της στο skype έπιασαν τόπο. Και ούτε εγώ μπορώ ακόμα να πιστέψω πόσο καλύτερα ένιωσα όταν ήρθε η στιγμή που του είπα ότι θέλω εγώ να χωρίσουμε. Κι αυτή ήταν και η μόνη φορά που ήξερα μέσα μου ότι ναι! Ήταν οριστικο!